wymazywanie SERGIUSZ SACHNO nieobecny obecny

Otwarcie wydarzenia i wystaw:

29 grudnia 2025, godz. 19:30
Warszawa, Plac Zamkowy 8

Projekt jest hołdem dla artysty, pytaniem o rolę jego dzieła w zachowaniu pamięci. Wizualnym i dźwiękowym zapisem procesu WYMAZYWANIA wspomnień, OBECNOŚCI mimo NIEOBECNOŚCI. Refleksją nad rolą fotografii jako medium utrwalania i utraty jednocześnie. Wydarzenie jest okazją do spotkania środowisk twórczych z mieszkańcami Warszawy – miasta pamięci.

- Projekt dofinansowany ze środków Funduszy SKE ZASP Program Kultura
- Organizatorka i kuratorka wydarzenia dr Kamila Sammler otrzymała Stypendium z Funduszu Popierania Twórczości Stowarzyszenia Autorów ZAiKS
- Wydarzenie przygotowane we współpracy z fundacją Kultura na Zawsze w Warszawskiej Historycznej Pracowni Artystycznej Sergiusza Sachno
- Współorganizatorem wydarzenia jest Związek Polskich Artystów Fotografików.
Wydarzenie objęte zostało patronatem honorowym Ministry Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

tekst krytyczny do katalogu

W zasadzie niemal cała dojrzała twórczość Sergiusza Sachno, twórczość, nota bene, już zamknięta, jest paradoksalnie ciągle „otwarta” na nowe, kolejne jej interpretacje. Fenomenem fotografii uprawianej przez Sachno była wszak jej zmienność i otwartość na eksperymenty, na ciągłe przekraczanie dotychczas (przez autora) osiągniętych rezultatów, a tym samym jej „granic”. Artysta — z wykształcenia socjolog i filozof — nie bał się bowiem sięgać stale jakby „poza”: tj. poza eksploatowany dotąd obszar artystycznej penetracji, poza konkret (dokument) — by sięgać iluzji, poza „prozę” odczytywania zdejmowanej fotograficznie oczywistości — i pójść w stronę „poezji” nieoczywistości. Jeśli więc spróbujemy uporządkować tropy poszukiwań w fotografii tego artysty, to zwrócić musimy uwagę na jej przejścia:

- od ujmowania ciała fizycznego do „ciała metafizycznego”
- od rejestrowania spektaklu teatralnego i jego twórców (aktorów) do „spektaklu” fotograficznej inscenizacji, to jest postawienia na grę świateł i cieni
- a więc także od „materii” ciała żyjącego (akt) do „ciała złudnego” (cień)
- z formalnego punktu widzenia: od centryzmu w obrazie do jego decentrystycznej propozycji.

Rekapitulując: droga artystyczna Sergiusza Sachno wiodła konsekwentnie od fotografii dokumentu do tzw. „fotografii twórczej” — której założenia sformułował francuski teoretyk i kurator Jean-Claude Lemagne, na którą to koncepcję artysta sam się powołał. Fotografie Sachno były jednakże zawsze podporządkowane tyleż myślowej strategii działania dokumentalisty, co i intuicyjnemu nastawieniu, wspartemu wyraźną preferencją dla zmysłowości, uleganiu jej impulsom. By pogodzić więc te dialektyczne wektory, fotograf przedmiotem swego artystycznego zainteresowania uczynił głównie ciało, i to z dominacją uwagi dla piękna ciała kobiecego — jako bardziej plastycznego w oddawaniu jego twórczych zamiarów.

dr Andrzej Saj
(Ciało-cienia)