Przemysław Kryściak

Przyrodą interesuję się, odkąd tylko pamiętam. Najlepszym prezentem na wszelkie uroczystości były książki przyrodnicze. Zawsze miałem chęć fotografowania, ale nie dostawałem na to szansy przez zbyt wysokie ceny aparatów. W domu się nie przelewało. Pierwszy aparat kupiłem w wieku dwudziestu kilku lat i był to wtedy bardzo popularny superzoom. Pomimo tego, że posiadał on bardzo proste funkcje i nie grzeszył jakością, pokochałem fotografię. Po kilku latach kupiłem pierwszy poważniejszy sprzęt. Postawiłem na sprzęt Fujifilm.

Fotografia makro pojawia się chyba w historii każdego fotografa. Ja zostałem z nią na troszkę dłużej i tego nie żałuję. Można dzięki niej dostrzegać świat, który zwykłym ludziom gdzieś umyka. Jest to niesamowite. Dostrzegać struktury, które nie są widoczne gołym okiem.

Z początku do takiej fotografii używałem starych manualnych obiektywów na gwint M42. Można zamontować je odwrotnie, dzięki czemu znacznie zwiększają swoją skalę odwzorowania. Nadają się idealnie na początki przygody z makrofotografią, kiedy nie chcemy wydawać ogromnej ilości pieniędzy na specjalistyczne obiektywy. Po czasie nauczyłem się stackować, właśnie dzięki starym obiektywom. Przyszedł w końcu czas na zabawy z szynami do makrofotografii oraz obiektywami mikroskopowymi. Początki były bardzo trudne. Ogarnięcie głębi ostrości na poziomie 0,02 mm czy nawet mniejszej nie należało do prostych. Skonstruowanie przeze mnie szyny swojego projektu było dużym krokiem naprzód. Jednak po czasie kręcenie ręcznie każdego zdjęcia zabierało bardzo dużo czasu i stało się męczące. Zakup szyby sterowanej z poziomu aplikacji w telefonie okazał się strzałem w dziesiątkę. 

W pewnym momencie swojej fotograficznej przygody natrafiłem, zupełnie przypadkiem, na śluzowce. Nie wiedziałem, czym one są. Zacząłem przyglądać się bliżej i okazało się, że to organizmy zupełnie inne niż wszystko, co jest na świecie. Mikrokosmos w lesie obok domu. Coś niesamowitego.