Paweł Skraba

Cześć, Jestem Paweł i w fotografii najbardziej pociąga mnie nieprzewidywalność. Choćbym zaplanował wszystko od A do Z, najlepsze zdjęcie i tak zawsze będzie dziełem przypadku, uwiecznieniem chwili, której nie można było przewidzieć. Jak łyżwa, która rozcina ścięgna w kolanie łyżwiarza. Jak wachlarz emocji na twarzy Ewy Swobody, gdy wygrywa bieg o 0,001 sekundy. Albo jak puder, który wysypuje się z ręki gimnastyka niczym gwiezdny pył.

Fotografią zajmuję się od 17 lat; zaczynałem w wieku 14 lat, pracując wówczas dla „Gazety Pomorskiej". Przez wiele lat wszędzie byłem najmłodszym fotoreporterem. Jako niepełnoletni (często jedyny niepełnoletni) obsługiwałem mecze reprezentacji narodowej, mistrzostwa Europy w siatkówce czy skoki narciarskie.

W lokalnej gazecie zaczynałem od fotografii newsowej – wypadki, konferencje, koncerty, pożary i sport. Przełomem był mój wyjazd na igrzyska olimpijskie do Londynu w 2012 roku – wtedy zdecydowałem, że chcę za wszelką cenę iść w fotografię sportową
– zakochałem się w fotografowaniu lekkoatletyki. Za naszymi reprezentantami przemierzyłem cały świat, nie opuszczając od 2013 roku właściwie żadnej ważnej imprezy rangi mistrzostw świata czy mistrzostw Europy.

Z lekkoatletyką wiąże się wiele historii i wesołych, i smutnych – jak choćby ta związana z Anitą Włodarczyk i Malwiną Kopron podczas igrzysk olimpijskich w Tokio, kiedy biegnąc z linii mety (biegów) na ostatnią serię rzutów naszych olimpijek, wpadłem na słup i rozbiłem sprzęt; czy historia nagrodzonego zdjęcia, na którym Aniołki Matusińskiego przeżywają rekord Polski i wicemistrzostwo świata (https://www.magazynbieganie.pl/to-zdjecie-polskiego-fotografa-zostalo-wyroznione-w-prestizowym-konkursie-world-athletics/ ); albo Paweł Fajdek, który żeby się odstresować, często ucina sobie pogawędki z fotoreporterami.