Knox Bronson
Wychowałem się w rejonie Zatoki San Francisco, obecnie mieszkam w Oakland. Wydałem pięć płyt, których można posłuchać na iTunes, Spotify’u czy Pandorze.
Kierunki artystyczne studiuję właściwie całe życie. Nie jestem pewien, czy mam prawo nazywać siebie fotografem, skoro robię zdjęcia telefonem. Drzwiami do świata fotografii był dla mnie iPhone, który służy mi za kombinację aparatu, płótna, pędzla i palety. Uwielbiałem ograniczenia wcześniejszych modeli w połączeniu z tymi dziwacznymi aplikacjami. Uważam, że aparaty w nowych iPhone’ach stały się zbyt dobre.
Jeśli chodzi o artystów, którzy wywarli na mnie wpływ, to moim ulubionym fotografem jest William Mortensen, którego Ansel Adams nazywał antychrystem. Uwielbiam prace Henriego Cartiera Bressona i Mana Raya. Inspirowali mnie też malarze i twórcy wizualni – Andy Warhol, Marcel Duchamp i wielu innych.
Artystom na stronie PIXELS zawsze powtarzam, żeby się nie spieszyli z robieniem zdjęć i starali się myśleć jak malarz. Ansel Adams mawiał, że jeden świetny kadr miesięcznie to „dobry urobek”. W tej jednej kwestii się z nim zgadzam.
Każde z prezentowanych zdjęć zostało zrobione i poddane obróbce na iPhonie – bez komputera z Photoshopem i tak dalej (wyjątkiem są stopy kobiety na jednym z kadrów – żeby je lepiej ukazać, trochę skorzystałem z Photoshop AI).
Napisałem książkę o początkach fotografii iPhone’owej. Zatytułowana jest Pixels at an Exhibition i dokumentuje „niespodziewane narodziny nowej dziedziny sztuki w XXI wieku, zainspirowane pojawieniem się iPhone’a z niezbyt wypasioną kamerą i awaryjnymi apkami, co z kolei zaowocowało nowym wcieleniem realizmu magicznego. To jedno małe urządzenie, łączące w sobie aparat, ciemnię, płótno i pędzel, doprowadziło do narodzenia się nowego trendu w sztuce, który sto lat po piktorializmie Alfreda Stieglitza ponownie wcielił w życie jego idee.
Pixels at an Exhibition – 370 stron, 178 nowatorskich artystów z całego świata, 600 obrazów wybranych spośród 33 tysięcy zgromadzonych na stronie internetowej http://pixelsatanexhibition.com (wiele jest dostępnych wyłącznie tam).
Książka jest do pobrania z Książek Apple.
Zdjęcie zrobione w roku 2020. Skończyłem je dopiero w tym roku. Nie umiem teraz wymienić wszystkich apek, których użyłem. Wydaje mi się, że były to: Snapseed, TouchRetouch, Effect Touch do rozpikselowania głowy, a także SuperimposeX, by dodać banana. Do dodawania banana zawsze używam SuperimposeX i od 2016 roku jest to zawsze ten sam banan.
To zdjęcie z roku 2015. Większość retuszu wykonałem w starej dobrej apce BlurFX. Banana dodałem za pomocą SuperimposeX. Być może też poprawiłem niektóre obszary kadru za pomocą EffectTouch.
To zdjęcie powstało w miejscu, gdzie kiedyś mieszkałem. Kot na pergoli z wisterią nazywa się Gigi. King Kong w tle znalazł się dzięki PSCamera. Użyłem też oczywiście SuperimposeX do wstawienia banana.
Muszę wspomnieć, że pierwszą apką, w której podrasowuję zdjęcie, zanim przejdę do dalszych etapów, jest Snapseed. Często też usuwam zbędne elementy za pomocą TouchRetouch, żeby nie rozpraszały oka.
Pod tym linkiem jest zdjęcie w wersji „przed” i „po”: https://pixelsatanexhibition.com/knox-bronson-before-after-mondaine-les-arnequeurs/
To pierwsze zdjęcie, na którym umieściłem banana. Zostało zrobione na Kennedy Beach, nad brzegiem na północ od mostu Golden Gate. Większość retuszu wykonałem w Effect Touch, chyba też trochę w BlurFX. Po tym wszystkim pomyślałem, że przydałby się banan na niebie. Wsiadłem na rower, pojechałem na targ, kupiłem idealnego banana i umieściłem go w kadrze. Od tamtej pory używam zawsze tego samego zdjęcia banana.
Zdjęcie zrobione w 2023. Jest to hołd dla obrazu Lekcja gry na gitarze Balthusa z roku 1935. Wydaje mi się, że to ujęcie poprawiałem głównie za pomocą Snapseeda i trochę podczyściłem w TouchRetouch.
To zrobiłem w roku 2012. Photoshop AI posłużył mi, żeby dorobić kawałek czerwonych butów na dole. Potem retusz w RNIFilms, a na koniec SuperimposeX, żeby dodać banana.
Gdzieś w środkowej Kalifornii. Niemiecka lutnia z lat 30. XX wieku. Kapelusz to ten sam przedmiot, którego użyłem w logo strony PIXELS w roku 2009. Jeśli chodzi o apki, to jestem pewien, że korzystałem ze Snapseeda, TouchRetouch i BlurFX. Nie jestem pewien, z czego jeszcze.
Znów ten kapelusz! Jedna z moich ulubionych modelek, Candace. Nie pamiętam, z jakiej apki korzystałem, ale jestem przekonany, że już nie istnieje.
W tym zdjęciu wykorzystałem LoFi, moją ulubioną apkę. Jej żywot skończył się na iPhonie 3GS. Uwielbiam ją. Z prawej widać Bebe, chihuahuę koleżanki. Zdjęcie broni mam ze zrzutu ekranu na komputerze, dodałem tapetę z jakiejś meksykańskiej restauracji i złożyłem wszystko razem w LoFi.
Chłopczyk sfotografowany w muzeum sztuki nowoczesnej w San Francisco. Stworzenie po lewej stronie to rzeźba z budynku mieszkaniowego w pobliskiej alejce. Jeden i drugi element poddałem różnorakim zabiegom i złączyłem oba w LoFi. Dodałem warstwę cienia rzucanego przez papierowo-bambusowe okno, żeby uzyskać poziome linie, które łączą części zdjęcia.
Rok 2016. Jestem pewien, że najpierw skorzystałem ze Snapseeda i TouchRetouch, a potem posłużyłem się świetną starą apką Photocopier, żeby nadać obrazowi malarski charakter.
Zdjęcie to zrobiłem w roku 2017 na Ocean Beach w San Francisco. Nie obrabiałem go za bardzo, może trochę tylko podkręciłem w Snapseedzie, a potem dodałem efekt malarskości za pomocą Photocopiera.
Zdjęcie zrobione przez okno samochodu około północy w Willits w Kalifornii. Prawdopodobnie wyostrzyłem je i dodałem nasycenie za pomocą Snapseeda. Powstało w 2022 roku.
To zrobiłem w 2012. Zdaje się, że w obróbce pomogły mi TouchRetouch i BlurFX, a ostateczny charakter nadał Photocopier.
Strony internetowe:
Powiązane tematy
K M Asad
Michal Zahornacky
Marta Bevacqua
DLLCOPE
20.11.2022
DLLCOPE
Jestem zafascynowany tym, jak ludzkie mózgi stale poszukują wzorców i związków. Jesteśmy zaprogramowani, by z szumu wyławiać duchy, widzimy twarze w kostce brukowej. Łatwo zauważyć, z czego zrodziły się mity i skomplikowane konstrukcje tworzone przez nasze umysły. Pociąga mnie odgrywanie ról i to, co wydaje się chaotyczne. Uważam, że obraz nie powinien być zbyt idealny...
