Javier Arcenillas

Humanista. Fotograf freelancer, członek grupy Gea Photowords. Autor skupionych na człowieku esejów fotograficznych.

W ciągu ostatnich lat stworzył opowieści wizualne o Ameryce Łacińskiej („Territories”), o Jamajce („Marihuana Traffic”), o szkole boksu w Hawanie („Gladiators”) czy o tym, jaką miłością w USA darzy się broń („Weapon Social Club”).

Obecnie pracuje nad nowymi pomysłami, równolegle zaś zajmuje się tradycyjnym dziennikarstwem oraz projektami audiowizualnymi, a dodatkowo… dyplomacją.

Na twoich zdjęciach z Ameryki Łacińskiej widać dużo przemocy i nieszczęścia.
To prawda. Uważam, że jedną z przyczyn tego stanu rzeczy jest kiepska polityka społeczna oraz niedofinansowana, marnej jakości edukacja publiczna. Moim zdaniem zamiast w służby bezpieczeństwa, powinniśmy inwestować w oświatę. Ludzie bynajmniej nie są źli. Przeciwnie: są serdeczni, dobrzy, mądrzy. Nikt z nas nie jest lepszy ani gorszy od innych. Tyle tylko, że w wielu krajach Ameryki Łacińskiej edukacja publiczna jest w fatalnym stanie: sensowna nauka jest możliwa tylko w szkołach prywatnych, a mało kogo na nie stać.

Fotografuję morderców, ale staram się nie oceniać. Czy zabójca jest winien? Tak… ale co właściwie o nim wiemy? Co doprowadziło go do tego, co zrobił? Prawdopodobnie jego czyn jest konsekwencją czegoś, co z kolei wynikało jeszcze z czegoś – i właśnie tej przyczyny poszukuję, skupiając się na psychologicznych okolicznościach trapiących społeczeństwo.

Kiedy gdzieś jestem, usiłuję rozumieć. Być jednym z nich. Staram się wzbudzić w sobie empatię i wczuć się w sytuację. Mam w tym już pewne sukcesy. Gwatemala, Honduras czy Meksyk to miejsca, gdzie czuję się u siebie.