George McLeod

Przesyłam Wam wybór zdjęć z jednego projektu. Większość z nich nie była jeszcze nikomu pokazywana, chciałem podarować Wam coś oryginalnego.

Miłośnicy drzew z przyszłości
Projekt ten został zrealizowany głównie w szkockich górach podczas dwumiesięcznej podróży, ale rozpoczął się w mojej okolicy, w starym lesie w Norfolk w Anglii. Oba te miejsca są mi bardzo bliskie i czuję się w nich najbardziej związany z naturą.

Są to również miejsca, o które się martwię, starożytny las otoczony polami, który nigdy nie jest daleko od odgłosów pobliskich dróg. Dla mnie ten las istnieje niemal jako metafora szerszego świata, mała oaza dla dzikiej przyrody, która opiera się powoli wkraczającemu światu nowoczesności.

Pomysł zrodził się, gdy miałem kilka wolnych tygodni i wiedziałem, że zamierzam spędzić ten czas w lesie, pracując. Początkowo planowałem tylko kilka eksperymentów z kolorowymi błyskami i laserami, ale zanim wyruszyłem, natknąłem się na stare zdjęcie, które zrobiłem z filmu „2001: Odyseja kosmiczna" i wtedy po raz pierwszy pomyślałem: „Aha!". Kombinezony kosmiczne nie wydawały się mieć znaczenia, ale kombinezony ochronne są dostępne w wielu różnych kolorach.

Element wizualny science fiction często skupia się na świetle. Twórcy filmowi, fotografowie, a nawet pisarze wykorzystują światło, aby opowiedzieć historię bez konieczności jej dosłownego opisywania. Jest ono wskaźnikiem czegoś, ale nigdy wyjaśnieniem. Skąd pochodzi to światło? Dlaczego tu jest? Dlaczego ma taki kolor? Za światłem kryje się tajemnica.

Wszystkie zdjęcia wykonałem samodzielnie, na każdym z nich jestem ja, a na niektórych, po powiększeniu, widać wyzwalacz lampy błyskowej w mojej dłoni.
Miałem kilka lamp błyskowych, używałem długich czasów naświetlania laserów, wielokrotnej ekspozycji, miałem maszynę do dymu, wiele kolorowych żeli, a nawet coś, co nazywa się LEP, czyli laser wielkości latarki z szerokim strumieniem światła. Aha, miałem też dziesięciometrowy drążek do mycia okien.

Pomimo tego, że przez długi czas byłem sam, mam zaskakująco wiele wspaniałych wspomnień z tego okresu, co jest dziwne, ponieważ przez cały czas byłem sam. Najzabawniejszy moment miał miejsce, gdy w nocy świeciłem laserową latarką z dziesięciu metrów z drzewa, a z lasu wyszło dwóch facetów, którzy poszli tam zapalić trawkę. Nie zauważyli mnie, a przez mgłę dymu i zamglenie usłyszałem słowa: „Stary... stary... to pieprzeni kosmici!". Szybko ujawniłem się i wyjaśniłem, co robię.

Chociaż jest to projekt dotyczący poważnego tematu, starałem się podejść do niego z humorem. Humor jest bardzo przekonującym narzędziem. Nie jestem może czołowym działaczem na rzecz klimatu, ale uważam, że jeśli uda mi się wyrazić swój niepokój w humorystyczny sposób, może to mieć większy wpływ i zasięg. Stąd nazwa „Tree Huggers from the Future" (Miłośnicy drzew z przyszłości). Ludzie mogą to przeczytać i pomyśleć, że atakuję osoby, które troszczą się o środowisko naturalne, co jest oczywiście całkowitym przeciwieństwem prawdy, ale obserwując siebie, jak samodzielnie realizuję ten projekt w głębi lasu, wyglądałem całkowicie absurdalnie, więc musiałem się z siebie pośmiać.