Augusto De Luca

Augusto De Luca, urodzony w Neapolu 1 lipca 1955, jest fotografem i performerem. Portretował wiele słynnych osobistości. Ukończył studia klasyczne, uzyskując dyplom z prawa, a zawodowym fotografem został w połowie lat 70. Działa w obszarze fotografii tradycyjnej i eksperymentalnej – wykorzystuje rozmaite techniki. Szczególną wagę przykłada do kompozycji i stara się wykorzystywać minimum środków ekspresji. Obrazy czysto realistyczne zestawia z innymi, w których formy i znaki przypominają lekcje metafizyki.

Fotografia od zawsze stanowi siłę pozwalającą uchwycić istotę rzeczywistości, lecz gdy zapuszcza się w rejony metafizyczne i surrealistyczne, staje się narzędziem do odkrywania niewidzialnych wymiarów i głębokiej symboliki. W świecie naznaczonym katastrofami i wojnami praca fotografa, która zszywa razem te motywy, dostarcza wyjątkowej perspektywy na historię ludzkości: jest narracją wizualną zdolną prowokować emocje i refleksje. Moje ostatnie prace wykraczają poza zwykłą czynność robienia zdjęć. Stanowią podróż w głąb dusz ludzkich, próbę uchwycenia tego, co ukryte za zdarzeniami historycznymi, więc niewidzialne. Blizny pozostawione przez konflikty zbrojne to rzecz oczywista, są jednak również cienie i cisze, nieopowiedziane historie tych, co cierpieli, i tych, co walczyli.

Poprzez soczewkę sztuki można zagłębiać się w istotę ludzkich emocji, a elementy surrealistyczne służą wtedy do podkreślenia bólu i nadziei. Każde zrobione zdjęcie jest obciążone symbolami. Przywołują one na myśl zbiorową pamięć o wojnach, ale nie tylko: zapraszają widza, by zmierzył się z własną interpretacją cierpienia i odrodzenia. Wybór formy, kompozycji i światła staje się narzędziem do opowiedzenia historii, która wykracza poza to, co widoczne. Element surrealistyczny w moich pracach zaczyna odgrywać rolę, gdy rzeczywistość zostaje „zniekształcona" – powstają obrazy, które zdają się wyłaniać ze snu. To, co surrealistyczne, nie ma wówczas na celu unieważniać ból, tylko właśnie go wzmacniać, wprowadzać widza na wyższy poziom zrozumienia dzięki onirycznym scenariuszom przesyconym ukrytymi znaczeniami. Takie podejście zmusza widza do namysłu nad granicą między rzeczywistością a wyobraźnią, między istniejącym a możliwym. Ta surrealistyczno-symboliczna twórczość fotograficzna traktuje kataklizmy i wojny nie jako zwykły dokument, tylko jako zaproszenie do zajrzenia pod powierzchnię obrazów. To wezwanie, żeby eksplorować ludzkie emocje i przeżycia, stawić czoło przeszłości, znaleźć głębię sensów w pięknie i bólu. Poprzez sztukę miliony istnień, które się zakończyły, jednak żyją dalej, zachęcając nas do pielęgnowania pamięci i do świeżego spojrzenia w przyszłość.