Kiedy pakujemy bagaże przed wakacyjną podróżą, aparat fotograficzny znajduje się zazwyczaj na szczycie listy rzeczy, które trzeba zabrać. Czy jednak zastanawialiście się kiedyś poważnie, po co fotografujemy w wakacje? Warto to robić. Jeśli bowiem będziemy wiedzieć, co chcemy pokazać, zrozumiemy swoje błędy i zbliżymy się do sukcesu.

Oczywiście pierwsza odpowiedź brzmi: „żeby mieć pamiątkę, żeby zachować wspomnienia”. W tym przypadku trudno mówić o niewystarczającej jakości zdjęć. Nawet te wykonane aparatem w telefonie komórkowym pozwalają przypomnieć sobie nastrój chwil, które przeżyliśmy. Wspomnienia siedzą przecież w naszej głowie i wystarczy naprawdę niewiele, aby je przywołać.

Równie ważną motywacją wakacyjnego fotografowania jest chęć podzielenia się naszymi przeżyciami z innymi. Mechanizm jest ten sam, niezależnie od tego, czy pokazujemy swoje fotografie najbliższym znajomym podczas wrześniowych spotkań czy przygotowujemy z nich stronę internetową lub dużą wystawę. Robimy zdjęcia, aby móc się nimi (i naszymi wyjazdami) pochwalić. Co więc robić, by inni oglądali nasze kadry z przyjemnością? Przede wszystkim – zastanowić się nad najczęstszymi błędami, które popełniamy, fotografując.

Najczęstszym błędem spotykanym na wakacyjnych fotografiach jest zbyt szerokie (delikatnie mówiąc) kadrowanie. Przykłady? Kiedy wejdziemy na górski szczyt, spoglądamy zmęczeni i szczęśliwi na otaczające nas przestrzenie. Urzeczeni pięknem chwili, łapiemy za aparat i robimy zdjęcie, na którym chcemy to wszystko pokazać. Oglądając je później, zwykle jesteśmy rozczarowani. Zamiast zapierającego dech w piersiach widoku mamy zdjęcie, na którym odległe góry są malutkie, a niebo zbyt jasne. Kolejny przykład: stojąc przed pierzeją pięknych starych

trzeba ich chyba przekonywać, że tam byliście. I nie ma potrzeby udowadniać tego na każdym zdjęciu przez pokazywanie swojej osoby (czy też kogoś z naszej rodziny). Znacznie ciekawsze jest po prostu pokazanie ważnych miejsc podróży. Założę się, że dobre zdjęcie katedry Notre Dame zrobi na wszystkich lepsze wrażenie niż obrazek, na którym ktoś próbuje jednocześnie zmieścić swoją dziewczynę i całą katedrę.

Fotografowanie „na tle” ma w sobie coś, co odwołuje się do tkwiącej w nas gdzieś głęboko natury myśliwego, który musi pochwalić się swoimi trofeami. Skoro więc musimy mieć takie zdjęcia, postarajmy się robić je w miarę przyzwoicie. Z punktu widzenia oglądających takie zdjęcia największym błędem jest właśnie próba jednoczesnego pokazania wszystkiego. Zamiast umieszczać naszych bliskich tuż przed samym budynkiem, warto zawołać ich troszkę bliżej. To nieważne, że trochę zasłonią daleki plan, będą przynajmniej na tyle widoczni, że zdjęcie będzie można potraktować raczej jako portret. Ten sposób fotografowania pozwala również na zabawę perspektywą – dzięki odpowiedniemu dobraniu kąta widzenia obiektywu człowiek na pierwszym planie może mieć na zdjęciu taką samą wysokość jak kościół w oddali.

Kolejną ważną kwestią wakacyjnej fotografii jest wybór miejsc, które chcemy pokazać. Podobno w Japonii drukuje się przewodniki tłumaczące, gdzie trzeba stanąć przed ważnymi budynkami, by uzyskać ich najlepsze ujęcia. Czy naprawdę szukamy tego rodzaju fotografii? Czy naprawdę chcemy fotografować w miejscach, w których powstały już miliony takich samych klatek? Oczywiście fotografowanie budynków i widoków najistotniejszych na naszych szlakach ma znaczenie stricte dokumentacyjne i warto mieć takie zdjęcia w pamięci komputera. Czy jednak nie lepiej poszukać czegoś nietypowego?

Wspomniałem już o głębokich cieniach powstających podczas fotografowania w jasny, słoneczny dzień. Problem ten nie dotyczy jedynie budynków i ulic. Ba, myślę, że przede wszystkim widać go na wakacyjnych portretach. Nikt nie wygląda dobrze z głębokimi cieniami w oczodołach, pod nosem i szyją. Aby tego uniknąć, najłatwiej zastosować lampę błyskową – nawet w małych kompaktach znajdziemy dziś tryb błysku doświetlającego, trzeba go jedynie ręcznie uruchomić.

W jasnym oświetleniu aparat „nie domyśli się”, że powinien skorzystać z lampy błyskowej. Również kiedy fotografujemy pod słońce, warto rozważyć uruchomienie lampy błyskowej. Bez niej mamy wybór: albo ciemna sylwetka na jasnym tle, albo poprawnie naświetlona osoba na bardzo jasnym tle. Z lampą możemy pokazać jedno i drugie.

08Sprzęt

Jak dotąd nie wspomniałem jeszcze o kwestii sprzętu, który warto zabrać na wakacje. Prawda jest bowiem taka, że każdym aparatem możemy zrobić niezłe zdjęcia, jeśli tylko się do tego przyłożymy. Z mojego doświadczenia wynika jedno – wakacyjny aparat nie powinien być dla nas ciężarem. Planując zakupy i pakując się przed wakacjami, zwróćcie więc uwagę na to, by aparat nie był zbyt ciężki i aby umożliwiał uzyskanie pełnego zakresu ogniskowych za pomocą jak najlżejszego zooma (to w wypadku lustrzanek). Co do kompaktów – podstawowe znaczenie ma kwestia najkrótszej ogniskowej (przynajmniej ekwiwalent 28 mm). Szeroki kąt widzenia obiektywu był przez wiele lat piętą achillesową kompaktów. Na szczęście teraz jest lepiej – wybierzcie więc aparat, który pozwoli na uchwycenie naprawdę szerokich planów.

Rozmawiając o wakacyjnym sprzęcie, trzeba jeszcze wspomnieć o kilku kwestiach. Po pierwsze zasilanie – nie chodzi mi o mielonkę, paprykarz czy Red Bulla, ale po prostu o baterie. Zawsze warto mieć ze sobą dodatkowe baterie – niezależnie od tego, czy nasz aparat korzysta z nowoczesnych akumulatorków litowych czy tradycyjnych paluszków. Czasem trudno je naładować (warto więc też pomyśleć o odpowiednim adapterze na wtyczkę ładowarki). Zapasowe baterie przydają się najbardziej, kiedy wychodzimy na cały dzień i po kilku godzinach zostajemy bez prądu.

Kolejnym, istotnym z punktu widzenia omawianego tematu, urządzeniem jest statyw. Dlaczego? Przede wszystkim w związku z fotografowaniem w nocy. Nie musi to być wielki i ciężki model profesjonalny. Aby unieruchomić aparat naprawdę wystarczy coś bardzo małego. Jeśli nie planujemy statywu, warto mieć aparat ze stabilizacją obrazu.